Sidebar

Tα αστέρια της Ραχούλας...

Tα αστέρια της Ραχούλας...

Τρεις εκ των πρωταγωνιστών της πετυχημένης τηλεοπτικής σειράς, μιλούν αποκλειστικά στο liganews.gr.

 

Πρόκειται για μία εβδομαδιαία σειρά, η οποία καθηλώνει τους τηλεθεατές κάθε Δευτέρα μέσα από τον Αlpha. Ο Αστέρας Ραχούλας είναι κάτι περισσότερο από μία ομάδα, διότι αντικατοπτρίζει τη μέση ελληνική πραγματικότητα μέσα από χαρακτήρες που βιώνουμε όλοι στη ζωή μας. Φυσικά, όλα περιστρέφονται γύρω από δύο ποδοσφαιρικές ομάδες με τους προέδρους... καρικατούρες να εκπροσωπούν τον μέσο Έλληνα παράγοντα.

Το liganews.gr μίλησε με τρεις εκ των πρωταγωνιστών της σειράς και μέσα από τις απόψεις τους, βλέπουμε τη σχέση και τον ρόλο που έχει ο Αστέρας Ραχούλας με το σύγχρονο ποδόσφαιρο.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΒΗΓΚΟΣ: «Στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ξεκάθαρο πως υπάρχει βρωμιά»

- Ποια η σχέση σου με το ποδόσφαιρο;

«Μου αρέσει πολύ σαν άθλημα, ειδικά της πλατείας που παίζαμε ατελείωτες ώρες ως παιδιά. Ξεκίνησα στις ακαδημίες του Παπάγου και μετά τα 16 αγωνιζόμουν στην ομάδα του Μαρκό (τότε την είχε αγοράσει ο ΠΑΟ) σε εφηβικό και αντρικό επίπεδο. Αγωνιζόμουν ως δεξί μπακ η λίμπερο. Ήμουν γρήγορος και διάβαζα καλά το παιχνίδι. Η οδηγία ήταν πάντα ‘ ‘Η θα περάσει η μπάλα ή ο παίκτης, ΟΧΙ και οι δύο’. Σταμάτησα νωρίς όμως γιατί από τότε άρχισα να καταλαβαίνω πως λειτουργεί το σύστημα. Κάποιοι παίκτες είχαν περισσότερο χρόνο συμμετοχής εάν είχαν οι γονείς τους είχαν την οικονομική δυνατότητα να προσλάβουν μάνατζερ για να τους προωθήσουν».

- Πως ξεκίνησε για εσένα η υποκριτική;

«Βλέποντας όλα αυτά, άρχισε να με κερδίζει κάτι άλλο. Ήταν τότε που άρχισα να πηγαίνω σε μια θεατρική ομάδα».

- Οι γονείς σου πως αισθάνθηκαν;

«Υπέρ χαρούμενοι! Έκανα και κλασικό μπαλέτο μετά από παρότρυνση  της αδερφής μου. Ο πατέρας μου αμέσως ήταν σύμφωνος για δύο λόγους: ‘Πρώτον, μου λέει, θα μπαίνεις μέσα στο γήπεδο και με τα ανοίγματα που θα κάνεις θα σταματάς την μπάλα έτσι όπως κανείς άλλος δεν θα μπορεί και δεύτερον επειδή θα είσαι ο μοναδικός άντρας ανάμεσα σε τόσες γυναίκες. Τι καλύτερο;». 

- Θεωρείς ότι σου ανοίχτηκαν εύκολα οι πόρτες στον χώρο της υποκριτικής;

«Είχα την ευκαιρία μόλις τελείωνα την σχολή του Εθνικού το 2008 η πρώτη μου δουλειά να είναι τηλεοπτική και να είναι καλή οπότε ναι, ίσως μετά από αυτό να υπήρχε μία ευκολία. Τη φετινή χρονιά παράλληλα με την σειρά ήμουν στην παράσταση ‘Αστροφεγγιά’ στο Θέατρο Χώρα».

- Δηλαδή, είναι πιο εύκολο να καθιερωθείς στον χώρο της υποκριτικής  από ότι στο χώρο του ποδοσφαίρου, λόγω κάποιον παραγόντων που λειτουργούν υπόγεια;

«Παντού υπάρχει αυτό. Σαν χώρα έχουμε μάθει να λειτουργούμε έτσι, όπως πχ οι διαδικασίες που κινούμε προκειμένου να σβήσουμε την κλήση μας για παράνομο παρκάρισμα. Ευτυχώς δεν έχω γαλουχηθεί έτσι. Πάντα ο πατέρας μου μού έλεγε πως ότι κατάκτηση θέλεις να κάνεις, εάν στην φέρει ο άλλος μπροστά στα πόδια σου, δεν θα τη θεωρείς κατάκτησή σου, ούτε τον εαυτό σου ικανό για αυτό που πέτυχε. Πχ εάν έχεις κάποιον γνωστό σε κάποια μεγάλη ομάδα και μέσω αυτού αποτελείς τον βασικό αγωνιστικό κορμό της, δεν θα είναι το ίδιο εάν κατάφερνες να αγωνιστείς με την αξία σου. Θα είχες εμπιστοσύνη στα πόδια σου και δεν θα είχες ανασφάλειες».

- Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας για την σειρά, Αστέρας Ραχούλας;

«Ήταν κάτι καινούριο σε μυθοπλασία. Πρώτη φορά βλέπουμε στην ελληνική τηλεόραση το κεντρικό θέμα να είναι μία ομάδα ποδοσφαίρου και μάλιστα στην κατώτερη κατηγορία. Κατά κάποιον τρόπο ταυτιζόμαστε γιατί όλοι έχουμε πάει κάποια στιγμή να δούμε την τοπική μας ομάδα. Εξάλλου για εμένα αυτό είναι και το πραγματικό ποδόσφαιρο  που ουσιαστικά δίνει χαρά στους ανθρώπους και που το παρακολουθούν και που παίζουν χωρίς να έχει τόσο μεγάλη σημασία η απόδοση και το κέρδος. Προσωπικά, ο Αστέρας Ραχούλας είναι μια δουλεία χωρίς σκοπό να σου πουλήσει κάτι... πιασάρικο, ένα ψέμα προκειμένου να τραβήξει κόσμο. Είναι μία ουσιαστική δουλειά και σου παρουσιάζει τα πράγματα όπως είναι, πράγμα που θεωρώ τίμιο».

- Τι είδους μηνύματα πιστεύεις πως εκπέμπει;

«Η τέχνη είτε εκφράζεται μέσω της τηλεόρασης, είτε μέσα από το θέατρο, είτε μέσα από ένα πίνακα, αυτό που κάνει είναι να απεικονίζει την πραγματικότητα. Στην σειρά ακόμη και το σύνθημα ‘Μπάμπη, Μπάμπη δεν πας να γίνεις καλύτερα μάνατζερ του Ράγκμπι’ σχολιάζει την σύγχρονη καθημερινότητα. Το σίριαλ είναι στημένο και κοινωνικά με τον διαχωρισμό που συναντάμε παντού και εκτός ποδοσφαίρου. Αλλιώς είναι ένας άνθρωπος που ζει στην επαρχεία και αλλιώς κάποιος που ζει στα βόρεια προάστια της Αθήνας. Οι κοινωνικές τάξεις υπάρχουν παντού από το σχολείο μέχρι το ποδόσφαιρο. Ουσιαστικά γίνεται μία ομαδική απορρόφηση από όλους τους πρωταγωνιστές του Αστέρα Ραχούλας και μετά ο καθένας σε παρενθέσεις στη ζωή που περνάει. Υπάρχει ψωμί για να δει ο κόσμος και να κάτσει να το απολαύσει».

- Επομένως, πιστεύεις πως το ποδόσφαιρο έχει κάποιο αντίκτυπο στην κοινωνία;

«Οποιοδήποτε άθλημα έχει θετική επίδραση. Σου μαθαίνει την συνεργασία βλέποντας όλους αυτούς τους υπεραθλητές να αγωνίζονται. Το πιο μαγικό είναι πως αποτελεί παγκόσμιο ενδιαφέρον. Είναι ωραίο που τα τελευταία χρόνια οι μεγάλες ομάδες θίγουν κοινωνικά θέματα όπως ο ρατσισμός. Μακάρι όλες οι ομάδες να ήταν σαν τη γερμανική Σαν Πάουλι. Η ομάδα αυτή πίσω από το ποδόσφαιρο έχει και κοινωνική ιδεολογία. Δεν έχουν σπόνσορα και μπροστά στις φανέλες γράφουν κοινωνικά μηνύματα όπως ‘ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ’, ‘ΚΑΤΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ’. Είναι γνωστή όχι για το ποδόσφαιρο που παίζει αλλά για τον κόσμο της, ο οποίος στηρίζει μια ιδεολογία με δημόσιο βήμα».

- Πιστεύεις ότι ο κόσμος αντιλαμβάνεται την άσχημη πλευρά του ποδοσφαίρου;

«Στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ξεκάθαρο πως υπάρχει βρωμιά. Ενώ υποστηρίζω την ομάδα της ΑΕΚ, δεν θα στηρίξω τον πρόεδρο , δεν θα αγοράσω διαρκείας. Θεωρώ ότι οι πρόεδροι μέσω των ομάδων κάνουν μπίζνα. Το ποδόσφαιρο είναι το καλύτερο πλυντήριο. Γελάω με το γεγονός που οι παράγοντες ενός αθλήματος εμπλέκονται και στο πολιτικό παρασκήνιο. Επίσης πιστεύω ότι το γήπεδο αποτελεί βαλβίδα αποσυμπίεσης  της κοινωνίας. Τρώμε όλο το πακέτο της πίεσης στην καθημερινότητά μας και απλά τις Κυριακές βάζουν όλα αυτά τα άτομα σε έναν περιορισμένο και ελέγξιμο χώρο ώστε να εκτονωθούν. Λειτουργεί όπως το Κολοσέο στην αρχαία Ρώμη. Όσο και να υποστηρίζουμε μια ομάδα θεωρώ πως είναι ξεκάθαρο για τον κόσμο το ξέπλυμα. Θα προτιμούσα να παρακολουθήσω από κοντά ισπανικό ή αγγλικό πρωτάθλημα το οποίο διαφέρει σε ποιότητα».

- Ποια είναι η άποψή σου για το επάγγελμα του ποδοσφαιριστή;

«Οι ποδοσφαιριστές είναι το προϊόν της σύγχρονης κοινωνίας. Ποιοι ηθοποιοί του Χόλιγουντ; Μπορεί να περάσει δίπλα μας ο Τζουντ Λο και να μην τον αναγνωρίσει κανείς. Ενώ τον Ρονάλντο; Τον ξέρουμε όλοι! Είναι οι απόλυτοι σταρ παγκοσμίως!».

- Αγαπημένα ποδοσφαιρικά είδωλα;

«Η πρώτη μπλούζα που είχα μικρός ήταν του Ντε Λα Βένια, που αγωνιζόταν στην Μπαρτσελόνα. Έχω ονομάσει τον σκύλο μου Ζιντάν και τον παπαγάλο μου Πέπε, λόγω του Πέπε Γουαρδιόλα (γέλια)».

 

ΗΡΩ ΠΕΚΤΕΣΗ: «Στην πρώτη προπόνηση ερχόταν η μπάλα προς τα πάνω μου, έφευγα...»

- Πως ξεκίνησε το μαγικό ταξίδι υποκριτική;

«Τελείωσα το σχολείο και μπήκα κατευθείαν σε δραματική σχολή. Δεν ήμουν σίγουρη πώς ήθελα να ακολουθήσω αυτό το επάγγελμα, αλλά κάτι με έλκυε και ήθελα να δω πως είναι. Τελικά γνώρισα έναν κόσμο και ήθελα να μείνω μέσα σε αυτόν».

- Οι γονείς σου ήταν σύμφωνοι;

«Ο μπαμπάς μου δεν ήθελε, αλλά γενικά είναι ένας άνθρωπος ο οποίος μου έδωσε μεγάλη ελευθερία και σεβάστηκε την επιλογή μου. Η μαμά μου πάρα πολύ, ήθελε να κάνω κάτι που μέσα από αυτό να ένιωθα κι εγώ καλά. Ταυτόχρονα με τη σχολή, βέβαια, χρειαζόταν να κάνω κι άλλες δουλειές και έτσι τα καλοκαίρια δούλευα σεζόν. Τελειώνοντας την σχολή έκανα την πρώτη μου παράσταση, σε ένα μικρό ρόλο στο ‘Κοροϊδάκι της δεσποινίδος ‘ με τον  Σπύρο Παπαδόπουλο. Στη συνέχεια έκανα μία παράσταση με 3 συμφοιτητές μου από την σχολή και μετά ήρθε η παράσταση που βρίσκομαι εδώ και 3 χρόνια, το ‘Αγαπητή Ελένα ’ στο θέατρο ‘επί Κολωνώ'».

- Δηλαδή είναι δύσκολο να καθιερωθείς στον χώρο;

«Πάρα πολύ εάν φανταστείς πως πάνω από το 70% των σπουδαστών στη σχολή δεν ασχολείται πλέον με την υποκριτική».

- Τηλεοπτικά είναι η πρώτη σου εμφάνιση;

«Έχω κάνει άλλες δύο εμφανίσεις σε δύο αυτοτελής σειρές. Ένα επεισόδιο στη σειρά ‘3ος Νόμος’ του Πάνου Κοκκινόπουλου και ένα επεισόδιο στην ‘10η εντολή ‘».

- Υπήρξες ποτέ αθλήτρια;

«Ναι, έπαιζα μπάσκετ μικρή σε μία ομάδα στην Νεάπολη. Αγωνιζόμουν στις θέσεις 4-5. Θα ήθελα ως κορίτσι να μ' αρέσει περισσότερο το ποδόσφαιρο γιατί, θα με βοηθούσε στο ρόλο».

- Άρα, δεν έχεις καμία σχέση με το ποδόσφαιρο;

«Δεν είχα ιδέα από ποδόσφαιρο, είχα προπονητή για να μου μάθει τα βασικά και για να μην έχω τον φόβο της μπάλας. Στην πρώτη προπόνηση ερχόταν η μπάλα προς τα πάνω μου, έφευγα. Νόμιζα πως θα με χτυπήσει και θα τραυματιστώ άσχημα στο πρόσωπό μου. Αν και μικρή ήμουν πολύ αγοροκόριτσο, πλέον δεν θα έμπαινα στην διαδικασία να το παρακολουθήσω, τουλάχιστον όχι μόνη μου».

- Δηλαδή, σου ήταν δύσκολο να προσαρμοστείς;

«Μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο να κάνω ένα αγόρι, η τηλεόραση είναι περίεργο πράγμα και δεν ξέρεις εάν αυτό που θα κάνεις θα βγει ρεαλιστικό ή γελοίο. Ο Νίκος Κρητικός είναι εκπληκτικός σκηνοθέτης και με βοήθησε πάρα πολύ.

- Ποιο πιστεύεις είναι το μυστικό της επιτυχίας για την σειρά αυτή;

«Επειδή έχει να κάνει με αθλητισμό, προσέλκυσε μια μερίδα κόσμου που μπορεί να μην παρακολουθεί γενικά σειρές στην τηλεόραση, κυρίως αντρικό κοινό, πράγμα πολύ σημαντικό. Επίσης, έχει πολύ καλούς ηθοποιούς, το κάστινγκ  που έγινε είναι άρτιο. Είναι μία πολύ καλή παραγωγή και όχι ένα φτηνιάρικο σίριαλ. Σεναριακά έχει πολύ ενδιαφέρον πλοκή το ότι βρισκόμαστε σε ένα χωριό και γίνονται κάθε μέρα σκανδαλώδη γεγονότα. Δείχνει το πραγματικό πρόσωπο του ποδοσφαίρου και όχι κάτι ουτοπικό. Πιστεύω ότι οι αδικίες με τους διαιτητές είναι κάτι που υπάρχει».

- Πως πιστεύεις ότι ο κόσμος αντιλαμβάνεται την κατάσταση στο ποδόσφαιρο;

«Δεν θέλουν να αντιληφθούν ορισμένα πράγματα, διότι αν αναλαμβανόντουσαν δεν θα υπήρχαν τόσο πωρωμένοι οπαδοί. Αυτοί που παίζουν ξύλο για την ομάδα τους δεν μπορούν να δεχτούν πως είναι κάτι στημένο υπέρ τους, παρά μόνο υπέρ του αντιπάλου».

- Στην πραγματικότητα, θα μπορούσε κάποια γυναίκα να ανταπεξέλθει στις συνθήκες του Φανούρη και της Αγορίτσας;

«Με μία καλή αμφίεση ίσως και να γινόταν, απλώς πιθανόν να τον περνούσαν για ομοφυλόφιλο (γέλια), αλλά πάλι νομίζω ξεφεύγει λίγο από την πραγματικότητα».

- Ουτοπικά, πως θα ήταν για εσένα το ποδόσφαιρο;

«Κυρίως να μη υπάρχει αυτή η αντιπαλότητα που υπάρχει και στα κόμματα και αυτή η πώρωση που βγάζει μίσος. Η πολύ πώρωση σε κάτι μπορεί να σε κάνει κακό άνθρωπο, να κάνεις πράγματα για τα τίποτα όπως πχ να πλακώσεις τον συνάδελφό σου στο ξύλο επειδή είναι άλλη ομάδα ή άλλο χρώμα ή άλλο κόμμα». 

 

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ: «Υπάρχει η πεποίθηση ότι κάτι είναι "στημένο" όταν δεν τον συμφέρει»

 

- Ποια η σχέση σου με το ποδόσφαιρο;

«Ξεκίνησα από πολύ μικρή ηλικία να παίζω ερασιτεχνικά στους μικρούς του Απόλλων Καλαμαριάς και συνέχισα στον Μέντεκα, μία τοπική ομάδα στην Καλαμαριά. Σταμάτησα στην εφηβεία, γιατί έπρεπε να δουλεύω και άρχισα ξανά όταν απολύθηκα από φαντάρος, σαν χόμπι, χωρίς επαγγελματικές βλέψεις. Παίζω μέχρι και σήμερα, όσο μπορώ λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, σε μια ομάδα β’ τοπικό στην Θεσσαλονίκη».

- Γήπεδο πηγαίνεις;

«Σε μικρότερη ηλικία πήγαινα εκδρομές με τον ΠΑΟΚ, μου αρέσει σαν άθλημα. Πλέον δεν προλαβαίνω, πολύ σπάνια. Έχω πολύ καλές σχέσεις με φίλους που παίζουν επαγγελματικά, οπότε παρακολουθώ αυτούς».

- Μπορείς να μας διηγηθείς μία όμορφη ιστορία που έχεις ζήσει μέσα από το ποδόσφαιρο;

«Στον τελικό κυπέλλου το 2001 ο ΠΑΟΚ έπαιζε με τον Ολυμπιακό. Γνώριζα τον Τάσο Κατσιαμπή που έπαιζε στον ΠΑΟΚ  και μου ζήτησαν οι παίκτες να κάνω για γούρι κάποια τατουάζ χένα στο μπράτσο. Την επόμενη μέρα σηκώσαμε το κύπελλο και τα τατουάζ απεικονίζονταν στις εφημερίδες ως ‘’ το γούρι του τελικού’’. Το 2003 η ιστορία επαναλαμβάνεται και ο ΠΑΟΚ κερδίζει πάλι!».

- Άρα, τα όνομα του μαγαζιού  "tatooligans" προέκυψε από τους "hooligans";

«Όχι! Το 2004 ταξίδεψα στο Euro και συνειδητοποίησα πως όλοι αυτοί που μέχρι πρότινος θεωρούσα αντιπάλους μου (οπαδικά) ήμασταν όλοι μαζί μια αγκαλιά και τραγουδούσαμε για μία ομάδα, την Εθνική. Δεν υπήρχε κάτι οπαδικό, όλοι οι Έλληνες ήμασταν εκεί για το μαγικό επίτευγμα της εθνικής. Όταν γύρισα αποφάσισα να το πω 'tattoo" και "hooligans", δηλαδή "tattooligans", γιατί κάτω από την ίδια στέγη βρισκόμασταν για να κάνουμε τατουάζ οπαδοί της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, του Ολυμπιακού ή Παναθηναϊκού».

- Πως προέκυψε ο ρόλος σου ως ποδοσφαιριστής στην σειρά Αστέρας Ραχούλας;

«Στην τωρινή μας εκπομπή ‘Στο Δρόμο’ με τον Γιώργο Λέτζα, που προβάλλεται από το κανάλι του Alpha, σε κάθε επεισόδιο εκπληρώνουμε επιθυμίες. Μία από αυτές λοιπόν ήταν να παίξουμε σε μία τηλεοπτική σειρά και έτσι δηλώσαμε συμμετοχή στην οντισιόν του Αστέρα Ραχούλας όπου ζητούσαν ποδοσφαιριστή σε έναν σκληρό ρόλο».

- Σου ήταν δύσκολο να προσαρμοστείς στο ρόλο;

«Ήταν πολύ εύκολο. Ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μου. Όπως σου είπα παίζω ποδόσφαιρο και αγωνίζομαι ως σέντερ φορ. Έχω φάει πολλές κλωτσιές οπότε είχα απόλυτη γνώση πάνω σε αυτό (γέλια)».

- Ποιο πιστεύεις είναι το μυστικό της επιτυχίας για την σειρά αυτή;

«Έχει γίνει πολύ καλό κάστινγκ, με φοβερούς ηθοποιούς, ο σκηνοθέτης είναι πολύ καλός και τα κείμενα καλογραμμένα με τρομερό ενδιαφέρον και απίστευτη πλάκα. Είναι μια πολύ καλή ομαδική δουλειά και για αυτό και το αποτέλεσμα είναι εξίσου καλό. Είναι μία ψυχαγωγική σειρά η οποία σατιρίζει με διασκεδαστικό τρόπο τι συμβαίνει στο ποδόσφαιρο, αλλά και γενικά στην κοινωνία».

- Επομένως, πιστεύεις πως το ποδόσφαιρο έχει κάποιο αντίκτυπο στην κοινωνία;

«Η κοινωνία μας αντικατοπτρίζεται σε πάρα πολλά πράγματα. Το ποδόσφαιρο είναι ένας από αυτούς τους καθρέπτες, αλλά αυτό εξαρτάται από το πώς συμπεριφερόμαστε σε έναν αγώνα μέχρι και το πώς συμπεριφερόμαστε στα ζώα. Δεν νομίζω ότι το γήπεδο αντικατοπτρίζει την κοινωνία, η κοινωνία αντικατοπτρίζει το γήπεδο».

- Πως πιστεύεις ότι ο κόσμος αντιλαμβάνεται την κατάσταση στο ποδόσφαιρο;

«Υπάρχει η πεποίθηση ότι κάτι είναι "στημένο" όταν δεν τον συμφέρει. Οτιδήποτε σου αρέσει το θεωρείς ατόφιο και καθαρό, για αυτό και το υποστηρίζεις. Είναι θέμα οπτικής γωνίας».

- Στην σειρά βλέπουμε μία γυναίκα να προσπαθεί να ενταχθεί στην ομάδα ως άντρας στο ρόλο του Φανούρη. Ποια πιστεύεις είναι η θέση των γυναικών στο ποδόσφαιρο;

«Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που είναι για όλους, μικροί-μεγάλοι, άντρες-γυναίκες. Όσο για τον ρόλο του Φανούρη θεωρώ πως είναι ο πιο δύσκολος στην σειρά».

- Ουτοπικά πως θα ήταν για εσένα το ποδόσφαιρο;

«Να παίζετε εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου, χωρίς παρασκήνια. Να κερδίζει ο καλύτερος!».

- Υποστηρίζεις κάποια ομάδα;

«Από αθηναϊκές ομάδες υποστηρίζω τον Αστέρα Εξαρχείων».  

 

*** Για την πραγματοποίηση των συνεντεύξεων καθοριστική ήταν η συμβολή της φοιτήτριας του "Κέντρου Αθλητικού Ρεπορτάζ", Άννας Τζήκα.