Sidebar

«Μου επέβαλλαν να σταματήσω τη μπάλα»

«Μου επέβαλλαν να σταματήσω τη μπάλα»

Κατάθεση ψυχής πραγματοποίησε ο Μιχάλης Σηφάκης αποκλειστικά στο liganews.gr, εξηγώντας, μεταξύ άλλων, τους λόγους για τους οποίους «κρέμασε» τα γάντια του.

Ο 38χρονος τερματοφύλακας, με επιστολή του αποκλειστικά στο liganews.gr αναφέρθηκε στους λόγους που τον οδήγησαν στην απόφαση να σταματήσει το ποδόσφαιρο, εξέφρασε τους προβληματισμούς τους για την...καθημερινότητα του αθλήματος, ενώ παράλληλα έκανε κάποιες προτάσεις για τη βελτίωσή του. Τέλος, ευχαρίστησε όλους όσους συνεργάστηκε όλα αυτά τα χρόνια.

Αναλυτικά:  

«Το έζησα και αυτό...

Αγαπητοί φίλοι, από την Τρίτη ανήκω και εγώ σε αυτή την υπέροχη κατηγορία των παλαίμαχων. Όχι όμως επειδή το επέλεξα εγώ, αλλά επειδή κάποιοι είχαν τη δυνατότητα να μου το επιβάλλουν. Μπορεί να έχασα το δικαίωμα να αποφασίσω το πότε θα κρεμάσω τα γάντια μου και σε ποια ομάδα, αλλά δόξα τω Θεό έχω ακοόμα την ελευθερία να πω κάποια πράγματα.

Πολλές φορές αν δεν μιλάς για να μαθευτεί η αλήθεια, μπορεί ο καθένας να πει πέσω απο την πλάτη σου οτιδήποτε χωρίς εσύ να μπορείς να υπερασπιστείς τον εαυτό σου και να τη βγάλουν «λάδι» απαράδεκτες συμπεριφορές.

Όπως όλοι γνωρίζουμε οι καλές εποχές στο ποδόσφαιρο έχουν περάσει εδώ και πολυ καιρό. Πλέον σχεδόν όλα τα παιδιά, ακόμα και στις επαγγελματικές κατηγορίες, εργάζονται για να καλύψουν τα έξοδά τους ή να συμπληρώνουν το όποιο εισόδημα λαμβάνουν από το άθλημα.

Στην ίδια κατηγορία ανήκω κι εγώ. Προσωπικό, όμως, τα τελευταία χρόνια έβαζα προτεραιότητα την ομάδα μου, για δικούς μου λόγους, πράγμα το οποίο τελικά αποδείχτηκε πως ήταν αφελές.

Δέκα ημέρες πριν το πέρας την μεταγραφικής περιόδου, ενημέρωσα την ομάδα μου πως πλέον θα είναι βασικότερο μέλημα η επαγγελματική μου σταδιοδρομία εκτός ποδοσφαίρου. Οι ώρες που απασχολεί τους αθλητές της η ομάδα είναι από τις 11:00-11:30 εως και τις 15:00-15:30. Θεωρώ πως αν βάλει κανείς αυτές τις δύο παραμέτρους στην εξίσωση δεν χρειάζεται και ιδιαίτερες ικανότητες να κατανοήσει πως τα μαθηματικά... δεν βγαίνουν. Ούτε πρωί μπορείς να εργαστείς, ούτε απόγευμα, αφου σου κόβει τη μέρα στη μέση. Εξήγησα πως επειδή λατρεύω το άθλημα και θέλω να το κάνω σωστά για τα τελευταία 1-2 ποδοσφαιρικά χρόνια που μου έχουν απομείνει, να μου παραχωρήσει η ομάδα την ελευθέρας μου, προκειμένου να έχω τη δυναότητα να εργάζομαι τις κατάλληλες ώρες και ταυτόχρονα να συμμετέχω στις απογευματινές προπονήσεις κάποιας άλλης ομάδας.

Με το φτωχό μυαλό μου θεώρησα πως δεν θα υπήρχε πρόβλημα γιατί:

-Υπήρχαν οικονομικές εκκρεμότητες απέναντί μου, αόμα και απο την προηγούμενη σεζόν.

-Αυτές τις εκκρεμότητες δεν ήθελα καν να τις αξιώσω. Λαϊκα ...χάριζα τα χρήματα, κάτι που επαναλαμβανόταν κάθε χρονιά.

-Έχω αγωνιστεί ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΤΣΑΜΠΑ στην ομάδα για ενάμιση χόνο από τα πέντε χρόνια παρουσίας μου σε αυτή. Βάζωντας χρήματα από την τσέπη μου. Όχι όπως λένε μερικοί «παίρνω τόσα λίγα που είναι τσάμπα». Μιλάμε για μηδενικά έσοδα. Αφιλοκερδώς με λίγα λόγια...

-Ακόμα και τις σεζόν που είχα συμφωνήσει να παίρνω χρήματα, όταν τελείωναν οι υποχρεώσεις της ομάδας εγώ στην καλύτερη περίπτωση είχα πάρει το 1/3 από το συνολικό ποσό. Και ξαναχάριζα χρήματα...

-Κάθε Κυριακή έπαιζα με τον ίδιο τρόπο είτε ήμουν πληρωμένος είτε όχι, ενώ την ίδια στιγή δεν ανησυχούσε κανείς για το αν θα πληρωνόμουν με «άλλους τόπους» και έπαιζα πάντα για τη φανέλα και την ιστορία της ομάδας.

-Όλα αυτά τα χρόνια κάνωντας «ταμείο», δεν εχω βγάλει ούτε ένα ευρώ από την ομάδα. Μπορεί να έχω βάλει και περισσότερα από την τσέπη μου, αλλά δεν με πειράζει γιατί δεν αγωνιζόμουν για να αυξήσω τον τραπεζικό μου λογαριασμό.

Δεν θα προσθέσω στην εξίσωση το αν, πόσο και τι έχω προσφέρει στην ομάδα γιατί είναι κάτι σχετικό και υποκειμενικό. Δεν θα αναφερθώ στις προσωπικές θυσιες που έχω κάνει γιατί αυτά πρέπει να τα ξέρεις εσύ και οι δικοί σου άνθρωποι. Αν τα ξέρουν περισσότεροι χάνουν την αξία τους. Ούτε στις συμπεριφορές που έχω δεχτεί/ανεχτεί αναφέρθηκα ποτέ, για να μην κάνω κακό στην ομάδα και βρεθώ και κατηγορούμενος, καθώς και δικαιολογία στα χείλη κάποιων. Αυτά θα τα κρατήσω για μένα. Για να είμαι ειλικρινής κάποια από αυτά συνέβαλαν σε μικρό βαθμό και στο να θέλω να αποχωρήσω από την ομάδα, πέρα από το επαγγελματικό που ήταν ο βασικότερος λόγος.

Αφαιρώ τα παραάνω και κρατάω μόνο το οικονομικό κομμάτι.

Ενημερώθηκα μετά από κάποιες μέρες ότι ο μόνος τρόπος για να πάρω το δελτίο μου ήταν ΝΑ ΔΩΣΩ ΧΙΛΙΑ ΕΥΡΩ. Στη συνέχεια και επειδή «είμαι εγώ», οι απαιτήσεις έπεσαν στα 600 ευρώ. Στην περίπτωση που δεν είχα μετρητά, μου δόθηκε απλόχερα και η δυνατότητα να κάνω μία συναλλαγματική για αυτό το ποσό και να τα δώσω όταν θα είχα πάρει χρήματα από τη νέα μου ομάδα.

Έχω πολλούς χαρακτηρισμούς γι' αυτή την πρόταση που μου έγινε αλλά για να κρατήσω ένα σχετικό επίπεδο θα πω απλά πως είναι ΝΤΡΟΠΗ.

Ο Ηλυσιακός είναι ενας σύλλογος με ήθος και αξιοπρέπεια, αλλά μερικοί θώρησαν πως, παρά τα παραπάνω, αυτό θα κόστιζε και 600 ευρώ.

Σιχάθηκα την κατάσταση τόσο πού που δεν θα έδινα ούτε 10 ευρώ για να μου επιτρέψουν κάποιοι να συνεχίσω να κάνω το χόμπυ μου για ακόμα 1-2 χρόνια.

Δεν με ενδιαφέρει αν κάποιοι δεν συννενοήθηκαν καλά ή έγκαιρα ή αν έκαναν λάθος σκέψη και προτάσεις... Η ουσία παραμένει η ίδια.

Ονόματα δεν θέλω να αναφέρω γιατι καταδικάζω συμπεριφορές και νοοτροπίες κι όχι ανθρώπους και πρόσωπα.

Πραγματικά επειδή λατρεύω τον Ηλυσιακό και έχω στεναχωρηθεί σε τεράστιο βαθμό, δεν θέλω και δεν έχω τη δύναμη να αναφερθώ σε περισσότερα όσον αφορά εμένα ατομικά.

Εγώ πλήρωσα την αφέλειά μου και μετά απο 30 χρόνια που φοράω γάντια, που μάτωσα γόνατα και αγκώνες, χάνωντας το δικαίωμα να περάσω τα τελευταία 90 λεπτά μου στο χορτάρι, όπως εγώ ο ίδιος θα ήθελα. Την πρώτη προπόνηση ή τον πρώτο αγώνα πολύ λίγοι τα θυμόμαστε. Τον ύστατο, όμως, τον θυμούνται όλοι.

Το θέμα είναι να συνεργαστούν η ΕΠΟ, η ΕΠΣΑ, ο ΠΣΑΠ (ο οποίος ειναι πιο ενεργός και κοντά στους παίκτες απο ποτέ) και ακόμα και το ίδιο το Υπουργείο Αθλητισμού, έτσι ωστε να μην έχει την ίδια τύχη κάποιος άλλος 38χρονος ή 18χρονος που θα έχει μέλλον μπροστά του. Και εκεί ουσιαστικά είναι το νόημα αυτού του κειμένου.

Μια «μόδα» στις μέρες που ζούμε είναι τα λεγόμενα «χαρτζιλίκια» που ζητούν κάποιοι και τα οποία δίνουν για να παίξουν ορισμένα παιδιά ποδόσφαιρο. Εκεί όμως η επιλογή για το αν θα ακολουθήσει αυτό το δρόμο ή όχι ανήκει στον αθλητή και τον γονιό του στις νεαρές ηλικίες.

Η άλλη «μόδα», όμως, του να πρέπει να πληρώσεις προκειμένου να είσαι ελεύθερος να φοράς τη φανέλα της ομάδας που επιθυμείς, σου αφαιρεί το δικαίωμα επιλογής και δεν είναι η κατάσταση στο χέρι σου. Ένας πρόεδρος/παράγοντας/γενικός αρχηγός κτλ. θα σου βγάλει ένα λογαριασμό με βάση τα δικά του κριτήρια και θα σου πει «ή δίνεις αυτά ή σου κρεμμάω το δελτίο»... Διαχρονική ατάκα. Εκεί που σου χρωστάνε 10 ευρώ, βρίσκεσαι να πρέπει να δώσεις και άλλα 10 ή 20. Διπλά και τριπλά χαμένος...

Σε επαγγελματικό επίπεδο αν είσαι απλήρωτος μπορείς να κάνεις προσφυγή και να πάρεις τα χρήματά σου. Ακόμα και την ίδια την ελευθερία σου, να συνεχίσεις τη καριέρα σου σε άλλο σύλλογο.

Ο ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής γιατί να είναι καταδικασμένος και έρμαιο στις ορέξεις του κάθε παράγοντα/προέδρου/γενικού αρχηγού, ακόμα και προπονητή πολλές φορες;

Και ρωτάω εγώ με την αφέλεια που με διακρίνει...

Γιατί να μην έχει ένας αθλητής τη δυνατότητα ανα πάσα στιγμή, μέσα στις ημερομηνίες των μεταγραφικών περιόδων και με βαση τους κανονισμούς, να μπορεί να αποφασίσει Ο ΙΔΙΟΣ για το ποια φανέλα θα φορέσει; Δεν επικεντρώνομαι στα χρήματα, καθως το επίπεδο είναι ερασιτεχνικό και δεν μπορείς να εξασφαίσεις ούτε τα οδοιπορικά. Μιλάω απλά και μόνο για τη δυνατότητα να αγωνίζεται κάποιος εκεί που επιθυμεί.

Γιατί να πρέπει κάποιος να δώσει χρήματα για να φύγει από ένα σύλλογο;

-Που δεν του προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες να αθληθεί...

-Όταν δεν του παρέχει ιατρική κάλυψη.

-Που δεν «τα βρίσκει» με τον προπονητή του.

-Αν δεν εχει καλή σχέση με κάποιους ανθρώπους απο το περιβάλλον του συλλόγου.

-Αν είναι απλήρωτος, έστω κι αυτα τα λίγα χρήματα.

-Όταν στο δικό του μυαλό ένα άλλο περιβάλλον θα του ταίριαζε καλύτερα.

-Αν επιθυμεί να πάει σε ομάδα με στόχους πρωταθλητισμού ή να φύγει απο αυτή σε περίπτωση που δεν αντέχει την πιεση.

Τελείως τυχία παραδείγματα και ΔΕΝ αφορούν εμένα προσωπικά στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Μπορώ να παραθέσω κυριολεκτικά εκατοντάδες λόγους για τους οποίους μπορεί κάποιος να θέλει να αποχωρήσει από μια ομάδα. Ο κάθε άνθρωπος δρα, αντιλαμβάνεται και σκέφτεται διαφορετικά. Γιατι να μην μπορεί να αλλάξει περιβάλλον, για τον πιο σοβαρό λόγο μεχρι τον πιο... αστείο (στα μάτια κάποιου άλλου).

Οι ομαδες ερασιτεχνικού επιπέδου δεν θα πρέπει να ειναι φυλακές για τους αθλητές, αλλά ο χώρος όπου ο καθένας θα γυμνάζεται, θα διασκεδάζει, θα εκπληρώνει τα όνειρά και τους στόχους του.

Απ'οσο γνωρίζω, πλέον σχεδόν όλοι οι σύλλογοι, απο τα παιδάκια στις ακαδημίες τους λαμβάνουν συνδρομές και υπάρχουν περιπτώσεις που οι ίδιοι οι γονείς πληρώνουν για τις φόρμες αλλα και τις εμφανίσεις των παιδιών τους.

Στα μάτια μου, έχουν ήδη δώσει τα χρήματα που θα τους ζητήσει ενας άπληστος παράγοντας προκειμένου να κάνει το παραπάνω ή το επόμενο βήμα ο αθλητής, ο οποίος μεγάλωσε ποδοσφαιρικά εκεί.

Απο τη μια στα τοπικά (παλιοτερα και στη Γ' Εθνικη) πρωταθλήματα οι ομαδες ειναι υποχρεωμένες να έχουν στην 11αδα τρεις ποδοσφαιριστές κάτω απο 20 ετών προκειμένου να βγουν ταλέντα και οταν όντως βγουν αυτα τα ταλέντα και έχουν δυνατότητες να κανουν το βήμα παραπάνω, οι λεγόμενοι υπερπαράγοντες τους ζητάνε χρήματα χωρίς να τους ενδιαφέρει αν θα τα δώσει ο επόμενος σύλλογος ή ο ίδιος ο αθλητής. Χρήματα οι ομάδες δεν εχουν, οι οικογένειες αυτες τις ημερες δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα ακόμα και με τους λογαριασμούς και καπως έτσι χάνονται τα ταλέντα τα οποία με τόσο καμάρι λεμε οτι στηρίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν ξερω για εσάς αλλά εγω βλέπω μια τεράστια αντίφαση.

Και ας σκεφτεί επιτέλους και κάποιος τον γονιό ο οποίος δεν εχει τη δυνατότητα να βάλει χρήματα απο την τσέπη του για να γεμίσει αυτή του παράγοντα προκειμένου να κάνει το επόμενο βημα το παιδί του ή έστω να συνεχίσει να αθλείται κάπου αλλού. Έχει μπει κανείς στη θέση του; Πόσο αδύναμος, ανίκανος, λίγος και αποτυχημένος σαν γονιος νιώθει;

Το θεμα ειναι σοβαρό και θα πρέπει οι αρμοδιοι να πάρουν καποια μάτρα γι'αυτό. Οχι να περιοριστεί αλλα να εξαλειφθεί τελειως.

Οπως ανέφερα και παραπάνω οι αρμόδιοι φορεις οπως η ΕΠΟ,ΕΠΣΑ,ΠΣΑΠ και ακόμα και το Υπουργειο Αθλητισμου θα πρέπει να προστατέψουν επιτέλους τους ερασιτέχνες αθλητές. Μην εξασφαλίσετε τα χρήματα των παιδών... Δεν γίνεται, ούτε στη θεωρία ουτε στην πράξη. Εξασφαλίστεόμως τη δυνατότητα, το ατομικό μελλον και η μοίρα, να είναι στα χέρια τους.

Τρόποι υπάρχουν πολλοί.

Για παράδειγμα:

-Εαν κάποιος ποδοσφαιριστής δεν εχει επίσημη συμμετοχή στις τελευταίες 10-15 υποχρεώσεις της ομάδας του, να μπορεί να αποχωρησει απο αυτη.

-Σε περίπτωση που ηταν εκτος 18αδας για συνολικά 5-10 ματς, να μπορεί να κάνει το ίδιο.

-Ολα τα δελτία (ακόμα και αυτα τα οποία είναι σε ισχυ απο προηγούμενες σεζόν) να έχουν/αποκτήσουν μονοετή ισχυ και να ανανεώνονται κάθε καλοκαίρι με ενα μικρό παράβολο, το οποιο θα μπορεί να καλύψει και ο αθλητής. Ετσι θα έχει και πιο πολλά έσοδα η ομοσπονδία.

-Να υπάρχει η δυνατότητα για έκδοση δελτι=ίου το οποιο θα ισχύει μέχρι το Δεκεμβριο ή να μπορεί με κάποιο μικρό ποσο να «σπάσει» ένα δελτίο στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου. Ειναι κρίμα να χάνει κάποιος μια ολόκληρη χρονιά.

Απλά κάποιες «ερασιτεχνικες» σκέψεις μου. Σίγουρα θα πρέπει οι αρμοδιοι να εξασφαλίσουν μετά απο τόσα χρόνια, το ότι ένας αθλητής θα έχει τη δυνατότητα Ο ΙΔΙΟΣ και όχι κάποιος που μπορί να μην εχει βάλει καν ποδοσφαιρικά παπούτσια, να αποφασίσει σε ποιο σύλλογο θα κάνει το χόμπυ του ή θα προσφέρει/αγωνίζεται και για πόσο καιρό.

Μακάρι κατι να γίνει γιατί ειναι παρα πολλά τα παιδιά που σταματάνε ακόμα και τον αθλητισμό εξαιτίας αυτής της «μοδας» και ειναι κρίμα. Και αυτός είναι ο βασικός λόγος που μπήκα στη διαδικασία να πω ολα αυτά και να κλέψω λίγο από το χρόνο σας.

Ειναι άδικο μια ερασιτεχνική ομάδα να έχει το δικαιωμα να διακόψει τη συνεργασία με τους αθλητές ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ, ενώ εκείνοι να είναι δεσμευμένοι, χωρίς περιθώρια αντίδρασης, εσαεί σε περιπτωση που έκαναν το λάθος να είναι ρομαντικοί και πίστεψαν στο «εμεις εδω δεν κόβουμε καριερες» ή για έστω δωδεκα μηνες σε περίπτωση που βρήκαν τα χρήματα να το κανουν μονοετές, το οποίο όμως ισχύει αφού έχεις κατορθώσει να αποδεσμευτείς από τον προηγούμενο σύλλογο.

Αν οργανώσει καποιος αρμόδιος φορέας μια συνάντηση/συνεδριο με αυτά το θέμα θα εκπλαγείτε με το πόσοι αθλητές θα λάβουν μερος και θα μείνετε άφωνοι με τις ιστορίες/εμπειρίες και τους προβληματισμούς που θα ακούσετε, ακόμα και απο τους γονείς τους.

Υπάρχουν φυσικα αρκετες εξαιρέσεις όπου συλλογοι και οι ανθρωποι τους, λειτουργούν ρομαντικά και δεν στερούν ποτέ απο αθλητή το όποιο μέλλον έχει, ανεξάρτητα απο το αν είναι ταλέντο ή οχι. Το ιδανικό σενάριο είναι οι εξαιρέσεις να γινουν κανόνες και το σύνηθες.

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστησω όλες τις ομάδες στις οποίες αγωνίστηκα όλα αυτά τα χόνια. Δόξα τω Θεό, είχα την τιμή να περάσω απο μεγάλους συλλόγους με ιστορία και φοβερούς φιλάθλους, με τους οποίους πάντα ειχα άριστη επαφή. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σταθώ στον κόσμο του Ηλυσιακού ο οποίος με το χειροκρότημά του και γενικότερα τη στάση του απέναντί μου, με «πλήρωνε» κάθε Κυριακή και μπορεί να μην έβγαλα χρήματα από αυτή την ομάδα αλλά αυτό που μου έδωσαν εκείνοι δεν μετριέται ούτε σε χρήματα, ουτε μπαίνει σε καλούπια. Σας ευχαριστώ μέσα απο την ψυχή μου και να ξ'ερετε πως εσεις και ο Ηλυσιακός ως ιδέα, θα έχετε μια μεγάλη θέση στην καρδια μου. Η ομάδα έχει μερικούς υπέροχους ανθρώπους δίπλα της και φωτεινό παράδειγμα είναι ο Κ. Κυριακου. Να ευχηθώ καλή επιτυχία στη συνέχεια της σεζόν και είμαι σίγουρος πως θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, διοτι διαθέτει εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές.

Είχα τη τυχη να συνεργαστώ και με 5-6 προπονητές οι οποιοι πρωτα ηταν εξαιρετικοί άνθρωποι και μετα καλοί προπονητες, οπότε τους ευχαριστώ και εκείνους. Γενικότερα οποιον άνθρωπο με βοηθησε έστω και λιγο σε αυτο το χώρο.

ΤΕΡΑΣΤΙΟ ευχαριστώ οφειλω και στους ανθρώπους που προσπαθούσαν πάντα να με βελτιώσουν και ηταν κοντά μου σχεδόν κάθε μέρα και αυτοί δεν ειναι αλλοι απο τους προπονητές τερματοφυλάκων που ταλαιπώρησα και με ταλαιπώρησαν. Πρώτος και καλυτερος ο Κυριος Σαργακανης που ό,τι και να πω ειναι λίγο και φυσικά οι κ.Οικονόμου, κ.Μίσσας, κ.Υπογλου, κ.Παπαμιχαήλ, κ.Τρίχος, κ.Λαππας, κ.Robson Dos Santos και άλλοι πολλοί που ίσως ξεχνάω αυτη τη στιγμή.

Φυσικά μέσα σε αυτά τα χρόνια γνωρίστηκα, συνεργάστηκα και μάτωσα με πολλά παιδιά και ηταν χαρά μου που περάσαμε μαζί δύσκολες αλλά φυσικά και ευχάριστες στιγμές. Έτσι κι αλλιως δεν μένει κάτι άλλο απο το ποδόσφαιρο...

Καλή συνέχεια.

Με σεβασμό και εκτίμηση

Σηφάκης Μιχάλης»

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ